تبلیغات اینترنتیclose
وقتی که پرده ی غبارالود غروب( اعظم خجسته )
پیچک ( اعظم خجسته ) خواجه اف
شعر و اداب پارسی



نوشته شده در تاريخ سه شنبه 21 بهمن 1393 توسط سید مجتبی محمدی |

افسانه ی دیگر
 
وقتی که پرده ی غبارالود غروب
دیوار خانه هارا در خویش می پیچد
و سایه طلوع می کند،
این لحظه ی تولد شب است
و مرگ یک روزی دیگر.
آیا در این آیینه خودرا می بینی؟
 
عزیز من،
در این غروب غرور  خویش را بکش
و از کویر خاکستریی تکبر
به جنگل سبز تکبیر باز  آ.
باز آ که درختان باکره ی هستی را
حامله ی شکوفه ی عشق کنیم،
در شانه های خود – شاخه های این درخت
شبنم های سحرزاد امیدرا جلا دهیم،
و از این بلور
 باده ی عشق بنوشیم.
باز آ،
که در جاده های شرنوشت
من در تو
 و تو در من
 گم شویم،
و سرنوشت ما افسانه ی دگر شود.

 

 


اعظم خجسته
 

 

 

 

 

 

 

Афсонае дигар


Вақте ки пардаи ғуборолуди ғуруб
Девори хонаҳоро дар хеш мепечад
Ва соя тулуъ мекунад,
Ин лаҳзаи таваллуди шаб  аст
Ва марги як рузи дигар.
Оё дар ин ойина худро мебинй?
 
Азизи ман,
Дар ин ғуруб ғурури хешро бикуш,
Ва аз кавири хокистарии такаббур
Ба чангали сабзи такбир боз о!
 
Боз о, ки дарахтони бокираи ҳастиро
Ҳомилаи шукуфаи ишқ кунем,
Дар шонаҳои худ  -
 шохаҳои ин дарахт,
Шабнамҳои саҳарзоди умедро чило диҳем
Ва аз ин булур
 Бодаи ишқ бинушем.
Боз о, ки дар чодаҳои сарнавишт
Ман дар ту
Ва ту дар ман
  Гум шавем             
Ва сарнавишти мо афсонае дигар шавад.

 


Аъзам Хучаста
http://doriush.persianblog.ir/1388/11/

 

 

 

 

برچسب ها : ,